Vaak ben ik op deze plek kritisch over het algemene kwaliteitsniveau in de bouw. Aansluitend zijn mijn stukjes dikwijls pleidooien voor een hogere kwaliteit en manieren om die te bereiken.Onze meest zorgvuldig uitgevoerde projecten zijn opvallend genoeg infrastructurele projecten, gebouwd door aannemers uit de infra-hoek. Zowel het nieuwe busstation in Tilburg als de Moreelsebrug in Utrecht zijn met zichtbare kennis, kunde en aandacht gemaakt. Waar het bij utiliteitsprojecten doorgaans ongekende inspanning kost het ontworpen bouwpakket integraal en integer uitgevoerd te krijgen, is het ontwerp bij deze projecten omarmd en hebben vaklui het gewoon zo perfect mogelijk gerealiseerd. We zijn er dan ook zeer tevreden over; je zou bijna willen dat infrabouwers al je projecten uitvoeren.
Maar waarin verschillen infra- en utiliteitsbouwers nou eigenlijk zo? Hebben ze een ander kwaliteitsbesef, een andere vakopvatting of wezenlijk afwijkende organisatievormen? Je kunt nog opwerpen dat het er in de infra vaak grofstoffelijker aan toegaat, maar dat is niet per se het geval. De genoemde voorbeeldprojecten kenmerken zich juist door een hoog niveau van minimalistische detaillering.
Ik kan een paar redenen bedenken. De belangrijkste daarvan is dat de infrabouwers gedwongen zijn tot een veel betere procesbeheersing. De praktische en logistieke kaders rondom uitvoeringslocaties, beschikbare ‘time slots’ en veiligheidsaspecten zijn doorgaans zo strikt dat je alleen uiterst gecontroleerd en voorbereid te werk kunt gaan. Daarnaast is het zelf bewaken en verifiëren van de kwaliteit in de infra al veel langer vereist, waar dit in de utiliteit pas net in opkomst is. Tot slot is het aantal subcontractanten in de infra vaak aanzienlijk kleiner en zijn deze onderaannemers bovendien gespecialiseerder. Dat leidt enerzijds tot minder coördinatieproblemen en anderzijds tot een hogere kwaliteit.
In al deze aspecten liggen kansen voor de utiliteitsbouw: wees beter voorbereid voordat je bouwt, cluster je inkoop tot een beperkt aantal integrale pakketten en neem verantwoordelijkheid voor consistente en continue kwaliteitsbewaking.
Ronald Schleurholts, architect partner cepezed
Cobouw, 4 juli 2019
Maar waarin verschillen infra- en utiliteitsbouwers nou eigenlijk zo? Hebben ze een ander kwaliteitsbesef, een andere vakopvatting of wezenlijk afwijkende organisatievormen? Je kunt nog opwerpen dat het er in de infra vaak grofstoffelijker aan toegaat, maar dat is niet per se het geval. De genoemde voorbeeldprojecten kenmerken zich juist door een hoog niveau van minimalistische detaillering.
Ik kan een paar redenen bedenken. De belangrijkste daarvan is dat de infrabouwers gedwongen zijn tot een veel betere procesbeheersing. De praktische en logistieke kaders rondom uitvoeringslocaties, beschikbare ‘time slots’ en veiligheidsaspecten zijn doorgaans zo strikt dat je alleen uiterst gecontroleerd en voorbereid te werk kunt gaan. Daarnaast is het zelf bewaken en verifiëren van de kwaliteit in de infra al veel langer vereist, waar dit in de utiliteit pas net in opkomst is. Tot slot is het aantal subcontractanten in de infra vaak aanzienlijk kleiner en zijn deze onderaannemers bovendien gespecialiseerder. Dat leidt enerzijds tot minder coördinatieproblemen en anderzijds tot een hogere kwaliteit.
In al deze aspecten liggen kansen voor de utiliteitsbouw: wees beter voorbereid voordat je bouwt, cluster je inkoop tot een beperkt aantal integrale pakketten en neem verantwoordelijkheid voor consistente en continue kwaliteitsbewaking.
Ronald Schleurholts, architect partner cepezed
Cobouw, 4 juli 2019
