Tijdens het ABN-AMRO World Tennis Tournament vorige week zag ik twee wedstrijden die beide spannend maar opvallend verschillend waren. De eerste was tussen twee tieners die vederlicht en met veel dynamiek speelden. De aansluitende match was tussen dertigers en gaf een heel ander beeld: de spelers waren al wat steviger en trager, maar tennisten met meer techniek en ervaring en opereerden zo uiteindelijk efficiënter.
Bij bedrijven zie je vaak hetzelfde: kleine opkomende bedrijven zijn eager, wendbaar en assertief, terwijl ondernemingen die al even meegaan zowel in kennis, dienstverlening als organisatiestructuur meer volgroeid zijn. En daarmee zowel letterlijk als figuurlijk meer vet op de botten hebben. Zowel sporters als bedrijven kunnen echter ook te vadsig en daarmee log worden.
In verschillende rollen, als opdrachtgever, ontwerppartner of adviserende onderaannemer heeft ons architectenbureau de afgelopen jaren regelmatig gewerkt binnen enorme organisaties. Dit levert maar zelden soepele, doelgerichte processen op. De verschillende lagen en schijven maken de besluitvorming nogal eens tot troebel traject van onduidelijke of doorgeschoven verantwoordelijkheden. Proces en procedures verworden dikwijls tot doel op zich. Zelfs de meest proactieve, ambitieuze en inhoudsgedreven talenten zie je verdwaald raken in een bijrol en daarom soms zelfs de organisatie verlaten.
Gelukkig staat er ook vaak een groep op die binnen zo’n wollig conglomeraat een soort eigen toko opzet en daarmee een actieve cel binnen het logge geheel vormt. De leden ervan hebben visie, nemen verantwoordelijkheid, kennen de politiek en weten vaardig de juiste kennis binnen de organisatie te ontsluiten. Zo brengen ze niet alleen de kwaliteit in het project terug, maar minstens zo belangrijk het vuur, de betrokkenheid en het werkplezier.
In het tennis toont niemand het intrinsieke belang van gedrevenheid en lol beter dan Roger Federer. Velen hadden hem al afgeschreven, maar against all odds won hij vorige maand toch de Australian Open. En bevestigde en passant zijn positie als beste speler aller tijden.
Ronald Schleurholts, directeur-architect cepezed, Delft
Cobouw, 23 februari 2017
Bij bedrijven zie je vaak hetzelfde: kleine opkomende bedrijven zijn eager, wendbaar en assertief, terwijl ondernemingen die al even meegaan zowel in kennis, dienstverlening als organisatiestructuur meer volgroeid zijn. En daarmee zowel letterlijk als figuurlijk meer vet op de botten hebben. Zowel sporters als bedrijven kunnen echter ook te vadsig en daarmee log worden.
In verschillende rollen, als opdrachtgever, ontwerppartner of adviserende onderaannemer heeft ons architectenbureau de afgelopen jaren regelmatig gewerkt binnen enorme organisaties. Dit levert maar zelden soepele, doelgerichte processen op. De verschillende lagen en schijven maken de besluitvorming nogal eens tot troebel traject van onduidelijke of doorgeschoven verantwoordelijkheden. Proces en procedures verworden dikwijls tot doel op zich. Zelfs de meest proactieve, ambitieuze en inhoudsgedreven talenten zie je verdwaald raken in een bijrol en daarom soms zelfs de organisatie verlaten.
Gelukkig staat er ook vaak een groep op die binnen zo’n wollig conglomeraat een soort eigen toko opzet en daarmee een actieve cel binnen het logge geheel vormt. De leden ervan hebben visie, nemen verantwoordelijkheid, kennen de politiek en weten vaardig de juiste kennis binnen de organisatie te ontsluiten. Zo brengen ze niet alleen de kwaliteit in het project terug, maar minstens zo belangrijk het vuur, de betrokkenheid en het werkplezier.
In het tennis toont niemand het intrinsieke belang van gedrevenheid en lol beter dan Roger Federer. Velen hadden hem al afgeschreven, maar against all odds won hij vorige maand toch de Australian Open. En bevestigde en passant zijn positie als beste speler aller tijden.
Ronald Schleurholts, directeur-architect cepezed, Delft
Cobouw, 23 februari 2017
